نوعی چرم حکاکی که بر روی آن تاریخ مرگتان حک شده

اولین پوست چرم خام از غوطه ور کردن پوست در محلولی از مواد آلی ساخته شد.

باکتری های موجود باعث شل شدن موها شدند که سپس با سنگ یا خراش های چوبی خراشیده شدند.

دباغی چرم حکاکی با پاشیدن مواد خام با پوست خرد شده سایر مواد آلی و قرار دادن آنها در چاله های کم عمق یا خمره های محلول تانیک انجام می شد.

تا زمانی که محلول تانن به طور کامل به ساختار پوست نفوذ کند، افزودن‌های بیشتری انجام شد.

این فرآیند برای پوست های بسیار ضخیم می تواند تا 2 سال طول بکشد!

سپس چرم را برای چند روز در سوله های باز آویزان می کردند.

در قرون وسطی از چرم برای مصارف مختلف استفاده می شد: کفش، لباس، کیف چرمی، کیف و تنه، بطری، سراجی و بند، روکش صندلی، مبل، صحافی کتاب و مصارف نظامی.

چرم

همچنین برای تزئین کالسکه ها، صندلی های سدان و دیوارها استفاده می شد.

بسیاری از کالاهای چرمی از کشتی ماری رز، کشتی تودور که در سال 1545 غرق شد، نجات یافتند.

بیشتر چرم ها با پوست بلوط دباغی می شدند، اما لباس های نرم، دستکش ها و کفش ها با زاج، روغن و ترکیبی از این دو دباغی می شدند.

با کشف مواد شیمیایی اساسی مانند اسید سولفوریک، دباغ‌ها به تدریج روش‌های سنتی را کنار گذاشتند و تولید چرم به آرامی به مجموعه‌ای از فرآیندهای مبتنی بر مواد شیمیایی تبدیل شد.

توسعه صنعتی شدن در قرن های 18 و 19 تقاضا برای بسیاری از انواع جدید چرم مانند چرم های کمربند برای ماشین آلات صنعتی، چرم های ویژه برای صنعت نساجی، چرم های مورد استفاده برای حمل و نقل و اثاثه یا لوازم داخلی مبلمان را ایجاد کرد.

در طول قرن‌ها، ساخت چرم به پیشرفت خود ادامه داد و در قرون وسطی، بیشتر شهرها و روستاها دارای کارخانه‌های دباغی بودند که بر روی نهر یا رودخانه محلی قرار داشت.

بسیاری از این دباغ‌خانه‌ها هنوز وجود دارند، اما در بسیاری از شهرها تنها نام‌های خیابانی مانند خیابان تنر، خیابان بارک، لین چرمی…

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.